Monthly Archives: February 2012

Ερημογραφια V: Οι Πολεις Και Η Επιθυμια

Μετά τρεις ημέρες, πηγαίνοντας προς το νότο, ο ταξιδιώτης συναντάει την Αναστασία, πόλη που την περιβρέχουν ομόκεντρα κανάλια και πάνω της πετούν χαρταετοί. Θα ‘πρεπε τώρα ν’ απαριθμήσω τα εμπορεύματα που εδώ συμφέρει ν’ αγοράσεις: αχάτη, όνυχα, χρυσόπρασο και άλλες ποικιλίες του χαλκηδονίου· να παινέσω το κρέας του φασιανού που εδώ μαγειρεύεται πάνω στη φλόγα του σιτεμένου ξύλου της κερασιάς και πασπαλίζεται με πολλή ρίγανη· να πω για τις γυναίκες που είδα να κάνουν μπάνιο στην πηγή ενός κήπου και που – όπως λένε – καμιά φορά προσκαλούν τον περαστικό να ξεντυθεί μαζί τους και να τις κυνηγήσει στο νερό. Όμως μ’ αυτές τις πληροφορίες δε θα σου είχα πει τίποτα για την αληθινή ουσία της πόλης: γιατί ενώ η περιγραφή της Αναστασίας ξυπνάει μία μία τις επιθυμίες έτσι που να σ’ αναγκάσει να τις καταπνίξεις, όταν βρεθείς ένα πρωί στην καρδιά της Αναστασίας οι επιθυμίες ξυπνάνε όλες μαζί και σε περικυκλώνουν. Η πόλη σου φαίνεται σαν ένα σύνολο όπου καμιά επιθυμία δε χάνεται και του οποίου αποτελείς ένα μέρος και επειδή αυτή χαίρεται κάθε τι που εσύ δε χαίρεσαι, σε σένα δε μένει παρά να ζεις μέσα σ’ αυτήν την επιθυμία και να είσαι ευχαριστημένος. Τέτοια είναι η δύναμη, άλλες φορές λένε πως είναι μοχθηρή κι άλλες καλοπροαίρετη, που έχει μέσα της αυτή η απατηλή πόλη: όταν δουλεύεις οχτώ ώρες τη μέρα σαν κόπτης του αχάτη, όνυχα, χρυσόπρασου, η κούρασή σου που δίνει μορφή στην επιθυμία παίρνει απ’ την επιθυμία τη δική της μορφή κι εσύ πιστεύεις ότι χαίρεσαι ολοκληρωτικά την Αναστασία ενώ δεν είσαι παρά σκλάβος της.

~ Ίταλο Καλβίνο, Οι Αόρατες Πόλεις

Tagged ,

Ερημογραφια IV: Nightcall.

Πέρασα περίεργες ημέρες. Όπως και όλοι μας μάλλον. Είδαμε μία εξέγερση και κανείς μας δεν την ονόμασε έτσι. Ίσως γιατί δεν είναι πια κάτι υπεράνθρωπο, κάτι έξω απ’τις δυνατότητές μας, κάποια μακρινή έκρηξη οργής. Είναι πλέον αυτό που κάνουμε ως πλήθος, ο τρόπος να υπάρχουμε. Πλέον ο κόσμος έχει βγει στους δρόμους, στο πεδίο του πολέμου. Οι ιδέες δεν προπαγανδίζονται ιδιωτικά. Το πεζοδρόμιο βρέθηκε για ένα βράδυ απο πάνω μας. Απο κάτω δεν υπήρχε παραλία αλλά ελάχιστα μας πείραξε.

Sic transit gloria mundi θα σκεφτούν κάποιοι. Ναι, έτσι περνάει, έτσι πέφτουν οι κυβερνήσεις, έτσι απελευθερώνεται η μητρόπολη, έτσι το κέντρο της αθήνας ξεφεύγει απο την γενικευμένη εποπτεία. Δεν θα πω ψέματα, όταν ήρθε η Δευτέρα, σε καπιταλισμό ξυπνήσαμε και μάλιστα σε έναν καπιταλισμό χειρότερο απο τον προηγούμενο. Χειρότερο; Όχι, για την ακρίβεια μιλάμε για έναν καλύτερο καπιταλισμό, έναν καπιταλισμό 2.0, πιο βάρβαρο, πιο άνισο, πιο ειλικρινή για τις προθέσεις του. Αλλά σε έναν καπιταλισμό που η βάση του, η δυνατότητά του να παράγει έχει αρχίσει να τον σιχαίνεται, να καταλαβαίνει την λειτουργία του έξω απ’ τα θεωρητικά εργαλεία των οικονομικών επιστημών.

Ρώτησα την φίλη μου την Κ. αν στενοχωρήθηκε για το Αττικόν. “Μ’ αρέσουν οι πόλεις που παθαίνουν τα ίδια με τους κατοίκους τους” είπε.

Tagged

.

They out for presidents to represent them
You think a president could represent you?
You really think a president would represent you? (Right)

Tagged ,